Kolejny fragment książki

To jest kolejny, trochę już dłuższy fragment książki.

- W imieniu Samorządu Szkolnego rozpoczynam posiedzenie sądu szkolnego w sprawie kradzieży 1000 złotych. Proszę wszystkich o powstanie. - powiedział Adam.

- Dziękuję - powiedział Filip. - Proszę oskarżonego o powstanie.

Miłosz wstał.

- Nazywa się pan Miłosz i ma 13 lat?

- Tak.

- Co robił pan w chwili kradzieży?

- Latałem, a co?              

- Co pan naprawdę robił w chwili kradzieży?

- Naprawdę byłem w szkole.

- I?

- Byłem na kole chemicznym z panem sędzią.

- A potem?

- Pojechałem do domu.

- Masz bilet?

- Miesięczny.

- Czyli nie masz alibi?

- Dokumentnego nie.

- Proszę o odtworzenie dowodu numer 1.

Na ekranie ukazał się film z Miłoszem forsującym zamek do drzwi kasy szkolnej.

- A jak się pan odniesie do tego?

- Co się tam dalej dzieje?

Miłoszowi nie udaje się sforsować zamka. Odchodzi. Po chwili w polu widzenia kamery pojawia się Max, przechodzący przez korytarz. Kilka minut później przez drzwi od kasy wychodzi... Bruno, rozmawiając z Adamem, trzymającym kasetkę.

- To nie ja. I co?

- Mamy trzech oskarżonych. Oskarżam Miłosza o próbę kradzieży, Bruna o pomoc w kradzieży i Adama o kradzież.

- I co nam zrobisz? - zapytali jednocześnie Bruno i Adam.

- Usiądźcie obok Miłosza.

Z ociąganiem usiedli obok niego.

- Potrzebujemy oskarżyciela. Niech to będzie Jonasz.

- Niech będzie. Adam, Bruno - przepraszam...

- Za co?

- Nie zdążyłem podmienić nagrania...

- Usiądź na ławie oskarżonych. Zarzut taki, jak u Bruna. I co z tym oskarżycielem?

- Wybierz kogoś.

- Jako oskarżyciela wybieram Kubę.

- Mnie? Nie!

- Dlaczego?

- Bo się boję, że mi coś zrobią.

- Dobra, powiedzmy, że to będzie Max.

Max tymczasem słuchał muzyki na słuchawkach. Kiedy usłyszał swoje imię, z rozpędu zaśpiewał:

- Żyje w kraju, w którym chcesz mnie zrobić w chuja...*

- Max!

- Już, już.

- Proszę o dowód numer 2.

Na ekranie laptopa pojawił się blue screen, po czym komputer się zrestartował.

- Co z tym dowodem?

- Zaraz będzie. O, jest!

Ekran pokazał film sprzed szkoły, nagrany popołudniu. Pojawił się na nim najpierw Max, potem Filip, a jakiś kwadrans później Miłosz, Bruno, Adam i Jonasz trzymający w ręku kasetkę.

- Co oskarżeni mają do powiedzenia w związku z tym dowodem?

- To jedno wielkie kłamstwo! Ktoś - tu wskazał na sędziego - próbuje nas wrobić.

- Nie masz na to dowodów.

- A właśnie, że mam! - wskazał pendrive.

- Co ty tam masz?

- Proszę o dopuszczenie dowodu.

- Dopuszczam dowód.

Ekran wyświetlił Maxa, Filipa i Rafała.

- Jak ich tylko poniżyć - powiedział Max.

- Może ich w coś wrobić? - powiedział Filip.

- Kradzież byłaby niezła - powiedział Rafał.

- Kasa z komitetu! - wykrzyknął Max. - To im da za swoje.

Na tym film się skończył, ponieważ sędzia nacisnął guzik "pauza" na ekranie komputera.

- Sąd nie będzie słuchał takich głupot. Poza tym, mój głos nie jest syntezatorem mowy Ivona.

- Nieźle to zmontowałeś, nie ma co. - Bruno wskazał Jonasza.

- Mogłeś sam to zrobić.

- Jak się nie uciszycie, będę musiał wam powiększyć zarzuty.

Nastała cisza.

- No. Teraz sąd uda się na naradę.

- A przesłuchanie świadków? - spytał Bruno?

- Masz jakiś?

- Kacpra.

- Ja nic nie wiem, ja nie słyszałem.

- Cicho... Zapłaciłem ci przecież...

- Czy sąd właśnie odkrył akt korupcji?

- No niestety.

- Oskarżam Kacpra o przyjęcie łapówki i pomoc w kradzieży. Usiądź na ławie oskarżonych. Masz jeszcze coś do powiedzenia?

- Nie.

- Ogłoszenie wyroku nastąpi po naradzie.

* Fragment piosenki zespołu Strachy na Lachy "Żyje w kraju".